tag:blogger.com,1999:blog-10033775856641676122011-04-21T11:26:38.429-07:00Geenarinhttp://www.blogger.com/profile/16481250988327281606noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-1003377585664167612.post-25561403077190193012007-06-13T16:11:00.000-07:002007-06-13T16:11:15.054-07:00<div align="center"><span style="color:#3366ff;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#99ff99;">13:49 น.</span> </span></span><span style="font-size:130%;color:#666600;">ฝนเม็ดเป้งพากันพุ่งฉิวลงมาบนกระจกหน้าของคุณติส สีน้ำเงินที่กำลังแล่นออกจากจุดสตาร์ท<br />อันเป็นปัมพ์น้ำมันตราดาวที่เรารู้จักกันดี ท้องฟ้าที่ดูดีสีสวยเมื่อสักชั่วโมงที่ผ่านมาโบกมือบ๊ายบายบอกลากันไป<br />อย่างไม่แยแสหลีกทางให้เมฆอ้วนๆ ดำๆ ลอยอืดยึดพื้นที่น่านฟ้าแทบนนทบุรีไปหมด และนี่เป็นการเริ่มต้นของการเดินทาง<br />ที่ดูจะชื้นๆ เย็นๆ ครึ้มๆ ผิดจากที่คาดเอาไว้แต่แรก...แต่จะทำไงได้...</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#666600;">เมฆฝนไม่ใช่พรรคก.ม.นี่ ถึงจะสั่งให้ยุบให้ยืดให้ย้วยกันได้<br />จริงแมะ...<br />ย้อนกลับไปสักอาทิตย์กว่าๆ เมื่อตอนต้นเดือนเมษาฯ ซึ่งเป็นเทศกาลของงานสัปดาห์หนังสือฯ หลังจากเอาหน้าของตัวเองทิ่มอยู่กับ<br />จอมอนิเดอร์มา 36 ช.ม.ติดต่อกัน รวบรัดตัดตอนส่งงานที่ได้รับปากไว้เสร็จสิ้นไปแล้ว ก็หอบหน้ามอมๆ โทรมๆ ของตัวเองไปยืนเจ๋อเซ่อซ่า<br />อยู่ที่งานฯ พร้อมกับความตั้งใจว่า วันนี้จะต้องแฮพเอาหนังสือเล่มหนึ่งพร้อมกับลายเซ็นต์กลับไปให้จงได้...และมันก็อยู่ในมือแล้วในตอนนี้<br /></span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><span style="color:#33ff33;">14:33น.</span> </span><span style="font-size:130%;color:#666600;">ฝนยังคงเทลงมาอย่างไม่ขาดสาย คุณติส เคลื่อนที่ช้าๆ ไปบนเส้นทางสายวิภาวดีขาออกมุ่งหน้าไปยังทางหลวงหมายเลข 2<br />ที่หนาทึบไปด้วยเม็ดฝนจนมองทางข้างหน้าแทบไม่เห็น ในสภาพอากาศแบบนี้ยังจะมีอะไรให้ทำที่เหมาะมากไปกว่าหันไปที่เบาะหลังแล้วคว้าเอา "ฝันที่แยกราชประสงค์" พร้อมกับลายเซ็นต์นักเขียนเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่าน </span></div><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><span style="color:#cc66cc;">เปล่า! นี่ไม่ใช่การอ่านฆ่าเวลา แต่เพราะนี่เป็นบรรยากาศที่วิเศษที่สุด ลองจินตนาการดูสิ...พื้นที่ในรถที่มีความจุไม่มาก เหมือน <span style="font-size:85%;">space</span> เล็กๆ ที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยม่านฝนหนาซึ่งตัดเราออกจากโลกภายนอก ในช่วงระยะเวลาหนึ่ง อากาศเย็นๆ ฉวยหมอนผ้าห่มผืนเล็กออกมาคลี่คลุมตัวไว้ เอนเบาะลง แล้วก็แค่เปิดหนังสือที่คุณอยากอ่านขึ้นมา....หากใครที่คิดอยากมีช่วงเวลาอย่างนั้นบ้างในเวลาต้องเดินทางไกลในช่วงมรสุม มีเพียงข้อเดียวที่อยากแนะนำ...คุณต้องหนีบ <em><span style="font-size:85%;">driver</span></em> ประจำตัวไปด้วย เท่านั้นเอง ส่วนข้อควรระวังก็คือ...อย่าอ่านเพลินจนลืมเงยหน้าขึ้นมาให้กำลังใจจ๊ะจ๋ากับ <span style="font-size:85%;"><em>driver</em> </span>คนดีของคุณบ้าง ม่ายงั้นอาจมีงอนนนน...<br /></span></p><span style="color:#33ff33;"></span></span><p><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><span style="color:#33ff33;"></span></span></p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><span style="color:#33ff33;">15:59น</span>. </span><span style="font-size:130%;color:#cc66cc;">เราขับผ่านกลุ่มฝนหนาที่สระบุรีจนมาถึงน่านฟ้าที่ฝนซาของโคราช พร้อมกับความหิว...โดยปกติแล้ว เราจะแวะที่เขื่อนลำตะคอง แต่ครั้งนี้ไม่...สมองซีกไหนก็ไม่รู้ล่ะที่มันสั่งว่า ขอกาแฟสดสักแก้วเถอะ...เพราะไอ้ที่ตุนมาจาก <span style="font-size:85%;">94 coffee</span> จากนนท์มันหนีไปอยู่ในปัมพ์ที่พึ่งแวะมาตะกี๊หมดแล้ว<br /></span><span style="font-size:130%;color:#996633;">คาเฟอีน...กำลังครอบงำผู้คน...คุณว่ามั้ย<br /><br /></span><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><span style="color:#6600cc;">หลายคนมักหงุดหงิดเวลาที่ฝนตกและรถติด โดยเฉพาะเมื่อมันมาเกิดขึ้นในเวลาที่กำลังจะไปเที่ยว<br />แน่ล่ะ...ใครๆ ก็อยากได้วันฟ้าใส...แต่เมื่อไม่อาจโทร 1112 สั่งวันที่ว่ามาถึงได้ภายใน 30นาทีแค่นั้น จะหัวเสียไปทำไม<br />ทุกวันนี้เรื่องที่ชวนให้หัวเสียมันมีมากเกินพออยู่แล้ว...ทำชีวิตให้มันง่ายกว่านั้นดีกว่า<br />ฝนตก...แล้วไง...ก็ดีสิ ไม่มีแดด เย็นสบาย รถติด...แล้วไง...ก็ขับเร็วไม่ได้ ปลอดภัยดีออก<br />ทางเส้นเดิมที่เคยสัญจรในวันฟ้าสวย แดดใส เป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง<br />ทางเส้นเดิมที่ต้องสัญจรในวันที่ฝนโปรยปราย ก็เป็นประสบการณ์อีกอย่างหนึ่ง<br />จุดหมายอาจไม่ได้มอบประสบการณ์ที่ล้ำค่ากับเราได้มากเท่ากับ "ทาง"<br /></span><span style="color:#cc33cc;">หากกำลังอยู่บน"ทาง" ภายใต้ผืนฟ้าระยับแดด จะรอช้าอยู่ทำไม มองออกไปสิ...เห็นไหมภูเขาลูกเดิมที่เรารู้จักกำลังทักทายปุยเมฆก้อนแล้วก้อนเล่าที่ลอยผ่าน<br />จำได้หรือเปล่าว่าต้นหางนกยูงริมทางที่เคยผ่านตาเมื่อปีที่แล้ว มันสูงใหญ่ขึ้นแค่ไหน แล้วมีอะไรผลิใหม่ขึ้นมาบ้าง<br />นกฝูงล่าสุดที่บินผ่านกระจกรถมาอาจเป็นนกพันธุ์หายากที่เราไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต สารพัดที่รอให้เราหันซ้ายแลขวาไปมอง<br />และหากต้องอยู่บน "ทาง" กรำสายฝน ทำไมไม่เงยขึ้นไปยังเบื้องบนแล้วบอกขอบคุณ...ที่ทำให้ "เอลนินโญ่" ของวันนี้ได้รับการบรรเทาให้เราได้เย็นสบาย<br />และได้หยุดพักกับความวุ่นวายชั่วขณะหนึ่ง<br /></span><span style="color:#6600cc;">หนึ่งวินาทีของความสุขมักจะสั้น<br />ถ้าเป็นงั้น...ทำไมเราไม่ทำวินาทีสั้นๆ นั้น ให้เกิดขึ้นบ่อยๆ<br />แล้วรู้ไหมว่า...สำหรับคนเขียนแล้ว ฝนในการเดินทางครั้งนี้ กับหนังสือหนึ่งเล่ม<br />ทำให้วินาทีสั้นๆ นั้นดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ในสเปซเล็กๆ ของคุณติสนี่เอง<br /></span></span><span style="font-size:130%;color:#ffcccc;"><span style="color:#ff6666;">ทำชีวิตให้โรแมนติก มันยากตรงไหนกัน<br /></span></p></span><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><p align="center"><br /><span style="color:#33ff33;">17:07น.</span> <span style="color:#333300;">เรากำลังย่างเข้าเขตเมืองขอนแก่น ถามว่าสังเกตได้จากที่ไหน ในกรณีที่ดูป้ายบอกทางไม่ทันก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะเมื่อใดที่คุณขับกรายมาถึงแดนม่ำ...ก็แปลว่า คุณอยู่ในเขตจังหวัดขอนแก่นเรียบร้อย แล้ว<br /></span></span><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><span style="color:#cc33cc;">แล้ว ม่ำ...คือ...<br /></span><span style="color:#ff0000;">coming up next>>> </span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1003377585664167612-2556140307719019301?l=geenarin.blogspot.com' alt='' /></div>Geenarinhttp://www.blogger.com/profile/16481250988327281606noreply@blogger.com1